Het draagmoederschap

De praktijk van de “draagmoederschap” of “draagmoeders” is tegenstrijdig met de rechten van de vrouwen en gaat in tegen de menselijke waardigheid. Het kind wordt het voorwerp van een transactie, en het lichaam van de moeder, geïnstrumentaliseerd, wordt stof tot handel en onderhandelingen.

GPA témoignage le Soir

Het kind is geen voorwerp

Men kan de gevaren van de draagmoederschap voor de psychische ontwikkeling van het kind niet ontkennen. Zal het zijn draagmoeder willen terugvinden? Hoe zal hij deze breuk ervaren? Met welke angsten?

In mei 2015, terwijl in Brussel, op de zetel van de Brusselse regering, een beurs plaatsvond, waarvan « het oogmerk [was] : het in contact brengen van privé-ziekenhuizen en Amerikaanse interventiediensten gespecialiseerd in de draagmoederschap met homosexuele koppels, die een kind verlangden.» (Le Vif), getuigde Stéphanie Raeymaekers, voorzitter van Donorkinderen, een Vlaamse vereniging van kinderen geboren via donoren van gameten,  in de krant Le Soir

Doktor Pierre Lévy-Soussan, pedopsychiater, onderlijnt het risico van “de opgelegde breuk [voor het kind]. Het gaat niet om het in steek laten, maar om een geplande en bewuste breuk van wat het kind gedurende de moederschap heeft beleefd. Een dergelijke breuk heeft altijd psychische gevolgen.” Doordat het kind « de sensoriële continuïteit met de huid, de geuren, de voeding, de stem, de ritme van de moeder [ niet terugvindt], (…) zal het kind andere voorwerpen vastgrijpen, doch het zal gaan om een secundaire defensieve oranisatie, na het faillissement van de primaire omgeving, dewelke een ordenende waarde heeft.” De parallel die sons gemaakt wordt tussen de draagmoederschap en adoptie schijnt hier een misvatting, aangezien “de adoptie is ingesteld in het belang van het kind om een ongeval van het leven te helen, terwijl de draagmoederschap, in een zekere zin, deze ongeval van het leven aan een kind oplegt.” (bron: Alliance VITA)

Bestaan reeds vergelijkbare toestanden?

Sommige toestanden die al in onze maatschappij voorkomen worden misbruikt om de legalisatie van de draagmoederschap te rechtvaardigen. Hoe zit het in elkaar?

  • Wat is het verschil tussen zijn arm of zijn baarmoeder te willen verhuren?

De vrouw is onscheidbaar lichaam en geest. Door het draagmoederschap, wordt ze teruggebracht tot de rol van een lichamelijk instrument, en haar geestelijke dimensie wordt genegeerd, wat haar waardigheid volledig ontkent. Door haar baarmoeder te gebruiken, geeft de vrouw haar lichaam volledig weg aan anderen. Geen kwestie meer van enig privéleven: de draagmoeder zet zichzelf volledig ten dienste van de “intentie ouders”.

  • Organen worden al gedoneerd, waarom geen kind ?

Het doneren van organen wordt soms aangewend om het eigen lichaam ter beschikking te stellen van anderen  te rechtvaardigen. Dit beantwoordt aan een dodelijk gevaar voor de ontvanger, een zwaar zieke.Onvruchtbaar zijn en geen kinderen kunnen krijgen is geen gevaarlijke toestand. Het is een pijnlijke toestand, een gemis een frustratie. Zeker geen dodelijk gevaar. Dit terwijl de draagmoeder zelf reëele risicos neemt… Niet om een eigen kind ter wereld te brengen, maar het kind van iemand anders, wat veel meer is dan een eigen orgaan.

En een etthisch verantwoorde graagmoederschap?

Draagmoederschap legaliseren houdt in dat een pasgeboren kind door de moeder wordt weggegeven. Dit na het gedurende negen maanden te hebben gedragen, gevoed en vitale uitwisselingen met hem te hebben gehad. Dit kan nooit als een “ethische” daad worden beschouwd. Ethische draagmoederschap bestaat niet, net zomin er een ethische kindermarkt of slavenmarkt zou kunnen bestaan. Een kind kan niet verhandeld worden, al dan niet tegen betaling. Ook is er geen enkele controle mogelijk over geldelijke of andere vergoedingen vanwege de intentiemoeder naar de draagmoeder.

Al kan altruisme de draagmoeder bezielen om iemand ander’kind te willen dragen, rechtvaardigt het nooit het draagmoederschap. Men ziet niet meer het verschil tussen iemand en iets. Een baby mag nooit als een voorwerp, een ding worden aangeboden.

Het onderscheid tussen een ethische en een onethische draagmoederschap is niet te maken. Dit omdat men nooit kan controleren als er geld gegeven werd. Dit volgens psychanalist Jean-Pierre Winter.

Een wet kan de handel door tussenpersonen regelen en begrenzen, alsook het procreatieve toerisme. Maar hoe streng restrictief de wet kan zijn, legaliseert het de participatie van zowel de arts als de rechter. Dit keuren we af omdat het de bescherming van de zwaksten onder de mensen in het gedrang brengt.
GPA Thailande

Onlangs toonde een recent geval in Thailand, dat het onmogelijk blijkt om het draagmoederschap ethisch te verantwoorden. Afgelopen zomer had een Australische echtpaar een overeenkomst gesloten met een Thaise draagmoeder, die van een tweeling beviel. Het ene jongetje werd bij de draagmoeder achtergelaten omdat hij aan het syndoom van Down leed. Later werd vernomen dat de Australiër veroordeeld werd voor aanranding van kinderen (Bron: het Franse dagblad Libération)

Het rapporteren van deze schandalige toestand door de media heeft het debat over het draagmoederschap heropend. Welk antwoord te geven als het kind niet voldoet aan de wensen van de vraagouders. Wat te doen bij meerlingen of wanneer de vraagouders strafbare feiten pleegden met andere kinderen enz…

Parlement Européen

De stellingname van het Europees Parlement

België zou er goed aan doen om de resolutie te volgen van het Europees Parlement , dat met 421 stemmen tegen 86 stemde . Daar werd het draagmoederschap onverkort afgekeurd.

Op donderdag 17 december 2015 stemde het Europees Parlement het jaarlijkse rapport van 2014 over de Mensenrechten en de democratie in de wereld, en de politiek van de Europese Unie. Draagmoederschap vindt men in  paragraaf 114 terug.

Abortus

Ieder mens heeft de eerste negen maanden van zijn of haar leven in de baarmoeder doorgebracht om zich te ontwikkelen. Ook al was men afhankelijk van zijn eigen moeder voor voeding, toch was men toen al een uniek individu, dat verschilt van ieder ander mens. Dit vanaf de bevruchting. Zowel geslacht als haarkleur, kleur van de ogen,… stond al vast sinds de eerste seconden van iemands bestaan…

Het is wetenschappelijk bewezen dat het individueel menselijk leven vanaf de bevruchting begint!

Waarom abortus ontoelaatbaar is

  • Het menselijke leven is niet afhankelijk van een wet, maar moet als dusdanig erkend worden.

Want het staat wetenschappelijk vast dat er een een nieuw menselijk individu vanaf de bevruchting bestaat. Deze mens zal heel geleidelijk en op continüe wijze de verschillende stadia van zijn of haar leven doormaken: van embryo tot foetus en daarna baby.

11203518_768090549975186_1514388770814353592_o

  • Doden kan nooit beschouwd worden als medische hulp.
  • Abortus is een lucratieve industrie.

In Amerika werd door undercover opnames bewezen dat Planned Parenthood – equivalent van onze ‘centra voor familieplanning’ – de ledematen en organen van ongeboren kinderen te koop aanbiedt, en zelfs de abortusmethode aanpast om de organen zo volledig mogelijk te pakken te krijgen. De filmpjes werden gepubliceerd door het Center for Medical ProgressOntelbare vrouwen waren niet op de hoogte dat hun kind na de abortus verkocht werd.

  • Abortus heeft  dramatische gevolgen op de mentale en fysieke gezondheid van vronwen.

Hier de verschillende abortusmethodes:

  • Zuigcurretage: een holle buis wordt in de baarmoeder geplaatst. De zuigkracht in de buis maakt dat de baby aan stukken wordt gereten, die worden opgevangen in een bak. Ook wordt het hoofdje geplet. Deze afschuwelijke techniek wordt het meest in België toegepast in de levensfase van 5 tot 12 weken van de baby.
  • Curretering: de baarmoederhals wordt uitgerokken, zodat het kind aan stukken kan worden gereten. De menselijke brokken worden met de curette naar buiten gebracht.
  • Abortus door inspuitingment Men spuit een hypertonische oplossing in  het amnionvocht. Dit doodt het kindna enkele uren door het op afschuwelijke wijze te verbranden. Na vier en twintig uren bevalt de moeder van een afschuwelijk toegetakelde doodgeboren kind.. Deze methode wordt hoofdzakelijk voor latere abortussen gebruikt.
  • Abortus door gedeelijke geboorte: De in de Verenigde Staten “partial birth abortion” werd in 2003 wettelijk verboden, maar een arts van Planned Parenthood heeft onrechtstreeks bekend deze methode nog in oktober 2004 (bron: Fox News)Zo wordt het uitgevoerd: Het kind wordt eerst met de voeten geboren. Het hoofdje ligt nog in de baarmoederen wordt dan met een scherpe zuigcurette doorboord en uitgezogen. Deze zeer barbaarse methode maakt dat men levende zenuwcellen voor experimenten kan opvangen.
  •  De abortuspil RU 486: lde zogenaamde “morning after pill” ( = de pil voor ‘s anderendaags na de gemeenschap) en het spiraaltje veroorzaken ook in veel gevallen een abortus.

Getuigenissen

(Bron “Manuel bioétique des Jeunes”- Fondation Jérôme Lejeune)

  • En u, wat zegt u daarvan ?

Een professor geeft een schoolvoorbeeld aan zijn studenten, en vraagt hen wat voor advies ze zouden geven aan een familie met de volgende voorgeschiedenis :

De vader heeft syphilis, de moeder tuberculose. Ze hebben reeds vier kinderen. De oudste is blind, de tweede doodgeboren, de derde is doofstom en de vierde heeft tuberculose.

De moeder is zwanger van haar vijfde kind en de ouders overwegen serieus om het te aborteren.

De professor die het geval voorlegt zal ongetwijfeld een meerderheid van zijn studenten vinden die deze abortus nodig zullen vinden. Na dit beluisterd te hebben zal hij hen aankondigen dat ze een van de grootste genieën in de geschiedenis gedood hebben: Beethoven. Want dit was de medische voorgeschiedenis van deze onvervangbare geniale mens.

  • Hier nu de getuigenis van een moeder die het volgende op een nieuwsgroep vertelde:

Men spoot in mijn baarmoeder een zeer geconcertreerde zoutoplossing.Het was meteen verschrikkelijk, mijn baby-dochter begon hevig te bewegen. Ze leed verschrikkelijk, want de zoutoplossing verbrandde haar huid, haar ogen en haar keel. Ze was in doodstrijd, wilde ontsnappen…

Om verschillende redenen had ik nooit beseft dat mijn baby door het feit van de abortus ging sterven . Eigenlijk wilde ik niet dat zij zou sterven, ik wilde enkel mijn “ probleem” oplossen. Maar er was geen weg terug, ik kon ze niet meer redden. Ik smeekte ze om niet dood te gaan. Ik zei haar dat ik er een immense spijt van had, dat ze me dat zou vergeven, dat ik verkeerd was en haar eigenlijk niet wilde doden. Want de abortus had niet alleen mijn dochter gedood. Die had ook een stuk van mezelf gedood.Voor dat die naald door mijn buik ging, had ik een zekere graad van zelf-achting. Maar toen het kind dat ik verlaten had, in mijn buik heftig begon te strijden voor haar leven, begon ik mezelf te haten.

Wat als de gezondheid van de moeder in gevaar is?

Er zijn geen gevallen waar een abortus nodig is om het leven van de moeder te redden” Dit is de uitspraak die door de vier voornaamste professoren in gynecologie en verloskunde van Ierland (1992). Natuurlijk moet men zwangere vrouwen behandelen. In het geval van kanker mag men chemotherie toedienen aan de vrouw, al kan dat het leven van het ongeboren kind in gevaar brengen. Men hoort een onderscheid te maken tussen de per ongeluk veroorzaakte dood van het ongeboren kind, als bijverschijnsel van een levensreddende behandelng van de moeder, en de abortus waar het ongeboren kind moedwillig en met voorbedachte raad wordt gedood.

Wat in geval van verkachting?

  • Vrouwen die slachtoffer geworden zijn van deze afschuwelijke daad hebben eerst en vooral steun van lange duur en medelijden nodig , en geen valse mirakel-oplossing..
  • Abortus doodt een ongeboren kind
  • Abortus doet het trauma van de verkrachting niet verdwijnen, het voegt een tweede gewelddadige trauma aan het eerste van de verkrachting.
  • Indien het opvoeden van het kind onmogelijk is voor de moeder is adoptie een mogelijke oplossing.

Dood het kind asjeblieft niet. Ik wil het kind. Geef mij mijn kind. Ik ben bereid om ieder kind te verwelkomen dat de moeder denkt om te aborteren.ik zal dat kind aan een getrouwd echtpaar geven dat het zal lief hebben en door het kind geliefd zal worden.Enkel dank zij ons  schuiloord voor kinderen in Calcutta, werden meer dan 3000 kinderen van de abortus gered. Deze kinderen hebben zoveel liefde en vreugde aan hun adoptie ouders gegeven, en ze zijn opgegroeid in volle liefde en vreugde.  Moeder Teresa.

Wat over de clandestiene abortussen?

Als we ons baseren op de studies van de WHO en het medisch-wetenschappelijke tijdschrift The Lancet (8-5-10, vol. 375, pp. 1609-1623) kan men de evolutie van moedersterfte in landen waar abortus is toegelaten en in landen waar abortus illegaal is vergelijken. Op basis van deze cijfers blijkt al snel dat er geen enkel verband bestaat tussen het legale statuut van abortus en de mortaliteitscurves.  

Wat is de belgische situatie?

De meerderheid van de vrouwen die abortus plegen worden hiertoe op een of andere manier gedwongen. Dat is wat de Nationale Evaluatiecommissie vaststelt in haar rapport van 2007.

Het discours waarmee abortus in België werd gelegaliseerd, namelijk dat van de ‘vrije keuze van de vrouw’, wordt dus ten sterkste ontkend door de realiteit zelf. Elk jaar vinden volgens de officiële cijfers rond de 20.000 abortussen plaats in België. In 25 jaar is het aantal bijna verdubbeld. Wat doet de overheid om vrouwen echt te helpen?

Euthanasie

Sinds 2002 wordt euthanasie in België door artikel 2 in het wetboek omschreven als: het opzettelijk levensbeëindigend handelen door een andere dan de betrokkene, op diens verzoek.” Het gaat dus om een veroorzaakte dood en niet slechts het stoppen van de medische zorgen om therapeuthische hardnekkigheid te vermijden. Wat men palliatieve zorg noemt heeft tot doel de patiënt te ondersteunen en te helpen in de laatste fase van zijn leven, door het verstrekken van de nodige zorg om zo fysiek of psychisch lijden te verlichten .

ONDERSTAANDE DOCUMENTAIRE OVER EUTHANASIE, IN BELGIE GEDEPENALISEERD IN 2002, TOONT DAT DIT ERNSTIG MISBRUIK MET ZICH MEEBRENGT.

WAT ZEGT DE WET ?

De voornaamste voorwaarden om euthanasie te krijgen zijn de volgende: Euthanasie STOP) :

a) Personen die bewust zijn

Is de patiënt terminaal, mag euthanasie gegeven worden indien :

  1. de patiënt meerderjarig of geëmancipeerde minderjarig is , bewust en verantwoordelijk voor zijn daden, dus in staat om de eigen wil uit te drukken;
  2. de vraag doelbewust is, wel doordacht en herhaald, en is niet het gevolg van druk; ze moet schriftelijk worden geüit;
  3. de medische toestand moet uitzichtloos zijn en veroorzaakt constante en ondragelijke fysieke of psychische lijden, dat niet kan verlicht worden en gevolg is van een ongeneesbaar  ongeval of ziekte ;

b) Niet bewuste personen

Euthanasie mag verleend worden indien:

  • de persoon meerderjarig is of geëmancipeerde minderjarig;
  • hij of zij is bewusteloos en deze toestand is onomkeerbaar volgens de medisch-wetenschappelijke kennis van heden;
  • hij of zij heeft een voorafgaande verklaring tot euthanasie geschreven en  getekend;
  • eze verklaring is vijf jaar geldig en mag een of meer vertrouwenspersonen aanduiden die de wil van de patiënt kunnen uiten.

c) Kinderen (bron: legalworld.be)

Sedert 2014 kunnen de kinderen ( zonder leeftijdslimiet) die “ de capaciteit hebben om te begrijpen en bewust zijn wanneer het gevraagd wordt” eveneens om euthanasie vragen. Dit op voorwaarde dat ze in een uitzichtloze medische toestand verkeren, van ondragelijke en aanhoudende fysiek lijden dat:

  • niet te beheersen valt;
  • op kort termijn het sterven inluidt;
  • Het gevolg is van een ernstige , ongeneeslijke  traumatische of ziekelijke toestand is.

De wet voorziet desalniettemin een “gewetensclausule” , en zegt dat geen arts verplicht kan worden tot het plegen van euthanasie, en geen andere persoon verplicht kan worden daaraan mede te werken (art.14 van de wet)

WAAROM ONS HIERTEGEN VERZETTEN?

  • Omdat euthanasie ervoor zorgt dat palliatieve zorgen langzaam verdwijnen.

In tegenstelling tot de algemene handelingen die een arts stelt, is euthanasie niet bedoeld om de gezondheid of het welzijn van een patiënt te herstellen, maar om het ‘zijn’ van die persoon te doen verdwijnen. Dit houdt definitieve verlating in. Euthanasie redt de waardigheid niet, zij elimineert een persoon die voornamelijk lijdt aan eenzaamheid en het gevoel een last voor de maatschappij te zijn.

  • Als er voor de ene een ‘recht’ op euthanasie is, dan houdt dat in dat iemand anders bereid moet zijn hieraan mee te werken.

In tegenstelling tot zelfmoord is euthanasie geen daad die men alleen kan stellen. Het vereist medewerking van de medische wereld, niet om te verzorgen maar om de dood te bezorgen. Deze intrinsieke verandering in de diensten die de gezondheidszorg aanbiedt werd niet gevraagd door de artsen en veroorzaakt bij heel wat patiënten en families een ernstige vertrouwensbreuk.

  • Omdat euthanasie niet gecontroleerd wordt en niet gecontroleerd kan worden. 

zaak werd in de veertien jaar dat de wet bestaat aangegeven bij de euthanasiecommissie. Studies en getuigenissen tonen aan dat euthanasie niet gecontroleerd wordt in België. Volgens een studie van de UGent en de VUB werden, 47,8% van de Vlaamse overlijdens ‘vergemakkelijkt’ door een medische interventie.

“De overlijdens worden in de intensieve zorgen geprogrammeerd. Onverwachte overlijdens zijn er zee zeldzaam, haast niemand overlijdt om 4 uur ´s morgens” zegt Jean-Louis Vincent, profesoe aan de ULB, Erasmusziekenhuis, afdeling intensieve zorgen.

Erger nog, een overlijden op zestig zou het gevolg zijn van een euthanasie, die niet door de betrokkend patiënt zou zijn gevraagd.  Dit volgens een verslag van het Franse monitoring van het einde van het leven..

  • Omdat een keuze maken terwijl men pijn lijdt geen echte vrije keuze is.

DE EUTHANASIE IS NOCHTANS NIET NODIG.

We mogen ons verheugen over het feit dat sedert 2014, toen euthanasie op kinderen wettelijk toegelaten werd , er nog geen enkel geval werd gepleegd. Deze wet, die als dringend werd voorgesteld, blijkt nutteloos. Mag men de redenering doortrekken door te beweren dat euthanasie in ´t algemeen nutteloos is? Ja. Heel eenvoudig omdat:

  • 91% van de aangegeven euthanasies geformuleerd werden door mensen waarvan het sterven zeer nabij werd voorzien

DE NOOD AAN EUTHANASIE WORDT IN BREDE KRINGEN TEGENGESPROKEN

Op 13 juni 2012 tekenden meer dan 80 gezondheidswerkers een artikel waar ze hun opinie in het dagblad “La Libre Belgique” verduidelijkt hebben:

Euthanasie ondermijnt het vertrouwen in de families en tussen de leeftijdsgroepen ; ze verwekt argwaan ten opzichte van de artsen ; ze destabiliseert de meest kwetsbare personen, die, onder de invloed van allerhande bewuste en onbewuste druk, zich moreel verplicht voelen om euthanasie aan te vragen.

Door euthanasie te depenaliseren heeft België als ´t ware een doos van Pandora geopend. De afdwalingen die tien jaar geleden werden voorzien, zijn vandaag werkelijkheid geworden. De federale toetsingscommissie zegt zelf dat ze twijfelt over de mogelijkheid om  haar zending te vervullen.Dit hoofdzakelijk omdat deze afhankelijk is van de aangifte van de uitgevoerde eithanasies. Hoe kan men redelijkerwijze indenken dat een arts die de wettelijke bepalingen niet gerespecteerd heeft, zichzelf gaat aangeven?

Bij het lezen van de verslagen van de Commissie, merkt men dat de voorwaarden, die bij aanvang zeer streng waren, zeer breed geïnterpreteerd worden. Zo worden door derden geholpen zelfmoorden goedgekeurd, alsook euthanasieën voor psychisch lijden dat niet het gevolg is van een ernstige onomkeerbare pathologie.Dit terwijl deze beide gevallen uitdrukkelijk niet door de wet werden aangenomen. De Commissie oordeelt daarenboven dat het ondraaglijk karakter van het lijden iets subjectiefs is, gaat ze vaak niet grondig nazien als deze voorwaarde weldegelijk vervuld werd. Voor onder andere deze toestanden is het niet verwonderlijk dat de Commissie na tien jaar nog geen enkel dossier naar het parket doorgegeven heeft. Ook zonder ideologische vooringenomenheid, moet men besluiten dat in de praktijk de wet niet nageleefd wordt noch de euthanasie onder controle.

Meer nog, de talrijke wetsvoorstellen om de huidige wet te versoepelen of tot nieuwe gevallen te willen toepassen, voornamelijk bij minderjarigen en geestesgestoorden, baart ons grote zorgen. Zoals voorzien, eens het verbod om te doden opgeheven, schrijden wij met grote passen verder naar de banaliseren van de euthanasische daad. We komen tot het paradoxale besluit, dat hoe meer een maatschappij weigert om de dood te willen beschouwen, des te meer neigt ze om die te willen verschaffen.

Tien jaar na het halen van de euthanasie uit het strafrecht, toont ons de ervaring, dat een maatschappij die de euthanasie toelaat , de solidariteitsbanden doorsnijdt alsook die van het vertrouwen en van het ware mede lijden, bsis van het “ samen leven”, en daardoor de eigen ondergang bewerkstelligt. Voor die redenen pleiten wij voor een objectieve en moedige evaluatie van de wet, eerder dan aan haar versoepeling of haar extensie.

ENKELE VOORBEELDEN VAN DE EUTHANASIE:

  • De gebroeders Verbessem,Photo des jumeaux tweeling broers doof geboren met een glaucoom dat ze na verloop van tijd blind zou maken, werden op 14 september 2012 geëuthanasieërd.. De vrees niet meer te kunnen zien werd door de arts als “ ondraaglijk psychisch lijden” bestempeld.
  • Nathan VerhelstNathan Verhelst werd op 30 september 2013 geëuthanasieërd na een mislukte operatie voor geslachtsverandering. De euthanasie werd verleend omdat hij “een diepe afkeer voor zijn nieuw lichaam” had gekregen en blijk gaf van psychisch lijden.
  • Een gevangene die zeer zwaar ziek was werd in september 2012 geëuthanasieërd. Een andere gevangene, niet ernstig ziek, vraagt om euthanasie want hij ”voelt zich geen mens meer”. Psychiaters beweerden dat hij op psychisch ondragelijke wijze leed. Men begint nu aan te nemen dat een terugkeer van de vrijwillige doodstraf voor “humanitaire redenen” mogelijk moet worden.

Hippocrate busteDe eed van Hippocrates

Zowel inzake abortus als euthanasie is deze 400 jaar voor Christus opgestelde eed zeer duidelijk:

Ik zweer… om naar mijn beste oordeel en vermogen de volgende eed te houden:

Ik zal naar mijn beste oordeel en vermogen en om bestwil mijner zieken hen een leefregel voorschrijven en nooit iemand kwaad doen.

Nooit zal ik, om iemand te gerieven, een dodelijk middel voorschrijven of een raad geven, die, als hij wordt gevolgd, de dood tot gevolg heeft. Nooit zal ik een vrouw een instrument voorschrijven om een miskraam op te wekken. Maar ik zal de zuiverheid van mijn leven en mijn kunst bewaren. Het snijden van de steen zal ik nalaten, ook als de ziekte duidelijk is; ik zal dit overlaten aan hen die hierin bekwaam zijn. In ieder huis waar ik binnentreed, zal ik slechts komen in het belang van mijn patiënten.

Mijn leermeester zal ik eren en liefhebben als mijn ouders; ik zal in gemeenschap met hem leven en zo nodig mijn bezit met hem delen, de kunst leren zonder vergoeding en zonder dat daartoe een schriftelijke belofte nodig is; aan mijn zonen, aan de zonen van mijn leermeester en aan de leerlingen die verklaard hebben zich aan de regelen van het beroep te zullen houden, aan hen allen zal ik de grondslagen van de kunst leren.

Al hetgeen mij ter kennis komt in de uitoefening van mijn beroep of in het dagelijks verkeer met mensen en dat niet behoort te worden rondverteld, zal ik geheim houden en niemand openbaren. Moge ik, als ik deze eed getrouwelijk houd, vreugde vinden in mijn leven en in de uitoefening van mijn kunst, maar moge het tegenovergestelde het geval zijn indien ik hem schend.

Ik zal mij verre houden van iedere welbewuste slechte daad en van elke verleiding, in het bijzonder van de geneugten der liefde met mannen of vrouwen, of zij vrij zijn of slaaf.